Als je me een paar jaar geleden had verteld dat ik bijna de deuren van mijn eigen microbakkerij zou openen, had ik je waarschijnlijk uitgelachen.
Mijn avontuur met brood begon namelijk niet met perfecte zuurdesembroden of prachtige foto's voor Instagram. Het begon met heel veel proberen. En eerlijk? Nog veel meer falen.
In het begin mislukte er van alles. Broden die niet wilden rijzen, deeg dat veel te nat of juist te droog was, en baksels die er allesbehalve uitnodigend uitzagen. Toch bleef ik terugkomen naar dat deeg. Elke keer leerde ik iets nieuws en wilde ik het nóg een keer proberen.
Langzaam veranderde iets.
Brood bakken werd meer dan een hobby. Het werd mijn moment van rust. Het kneden, vouwen, wachten en bakken dwong me om te vertragen. Waar mijn hoofd soms alle kanten op schiet, brengt brood bakken me juist terug naar het moment. Het kalmeert me, geeft structuur en laat me even alles om me heen vergeten.
En misschien is dat wel het mooiste wat deze hobby me heeft gegeven.
Na verloop van tijd werden de broden steeds beter. Familie en vrienden proefden mee, en al snel kreeg ik steeds vaker dezelfde vraag: "Wanneer bak je weer?" Of zelfs: "Kan ik er eentje bestellen?"
Wat begon als iets voor mezelf, groeide langzaam uit tot iets wat ik met anderen wilde delen.
En ergens onderweg ontstond een idee dat eerst heel spannend voelde: wat als ik dit gewoon ga doen? Wat als ik mijn eigen microbakkerij begin?
Dat idee is inmiddels werkelijkheid aan het worden.
We staan op het punt om open te gaan. Alleen dat opschrijven voelt soms nog onwerkelijk. Natuurlijk vind ik het ontzettend spannend. Er komt zoveel meer kijken bij het starten van een eigen bedrijf dan alleen brood bakken.
Er moest een website gebouwd worden, ik schreef me in bij de Kamer van Koophandel, regelde de registratie bij de NVWA, deed inkopen, maakte plannen, dacht na over verpakkingen, prijzen, bestelformulieren en alle voorbereidingen die achter de schermen plaatsvinden. Het is een hele lijst waarvan ik van tevoren geen idee had hoeveel werk erin zou zitten.
Maar ondanks alle to-do's en de gezonde spanning overheerst vooral één gevoel: ik heb er ontzettend veel zin in.
Het idee dat mensen straks bewust langskomen voor een brood dat met tijd, aandacht en liefde is gemaakt, blijft bijzonder. Elk brood vertelt eigenlijk hetzelfde verhaal als deze reis: geduld hebben, blijven leren, fouten durven maken en vertrouwen dat je steeds een stap verder komt.
Binnenkort is het zover.
Mijn microbakkerij opent haar deuren. En wat ooit begon met een paar mislukte broden op mijn aanrecht, is uitgegroeid tot een droom die werkelijkheid wordt.
Nou, daar zijn we dan. Het moment waarop ik het eindelijk hardop durf te zeggen: BLOOM gaat op 1 september open! 🌾 En als ik heel eerlijk ben, voelt dat tegelijk als “YES, eindelijk!” en als “O help,
Opmerkingen